De afgelopen tijd ben ik meermaals naar m'n dierendokters geweest en nu pas geleden nog naar een echte specialist. Niet vanwege ziekte: Nee, puur voor onderzoeken.

Wat de resultaten zijn? Dat ik gelukkig gezond en gelukkig ook heel gelukkig ben! Dat ik mooie heupjes heb, alles aan me braaf werkt en ik ook nog eens een prima score behaal bij testen van de Schildklier en vrij ben van PRA, Cataract en andere oogafwijkingen. Op zo'n manier de eerste week van januari afsluiten is toch geweldig?

Inmiddels is Pikelien drukker gaan bellen, lezen en schrijven en hoor ik telkens mooie-mannen-namen, dus ik weet het niet, maar word wel heel nieuwsgierig... Wordt vervolgd!

Mag ik jullie even voorstellen aan een paar van mijn vriendjes vriendjes van Dierenkliniek Wateringse Veld?
Vlnr: Natascha, Marco en Sjoerd.

Meestal kom ik er voor de lol, soms voor iets anders. Zo kreeg ik deze week een prik tegen Rabiës, want naar het schijnt ga ik de g-r-e-n-s- over. Geen idee wat het is, maar dat zullen we wel merken nietwaar?

Op een later tijdstip zal ik wel meer over dit stel vertellen en nog wat foto's van ze laten zien, maar er is er eentje die ik nu echt moet noemen: Sjoerd!

Aan z'n voorliefde voor Engelse Setters kan 'ie niets doen en ik pest 'm er graag mee door op een onbewaakt moment een heerlijke kus te geven. Worden zijn woeffers vast jaloers van! Sjoerd en ik? De beste maatjes!

Hihihi! Ik heb, toen ze dachten dat ik lag te slapen, opgevangen wat ik voor m'n ongeveer twee-en-een-halve-de verjaardag krijg: Een date! En wat voor eentje!

Lang geleden leefde de beroemde admiraal Horatio Nelson. Verder is er nog een fameuze held die Nelson Mandela genaamd is en heeft Brazilië een wereldberoemde springruiter, die Nelson Pessoa heet.

België heeft ook een echte Nelson van internationale allure en ik, ik ga hem dit voorjaar ontmoeten!!!

Deze zeer succesvolle Nelson, die overigens officieel Utopie van Maarheez's Hof heet en stamt uit een lijn vol geweldige voorouders, woont in de belgische "Baecker's Garden" dus een bezoekje aan hem is een echt dagje uit.

En ach wat is 'ie leuk! Nelson is welgemanierd, charmant, galant, sportief, ondeugend met een knipoog, wereldwijs én kan erg goed vertellen dus je begrijpt het al; voor je het door hebt is het alweer tijd om naar huis te gaan. Zoals welopgevoede wezens doen hebben we dus netjes de pootjes geschud en elkaar een zoen op de wang gegeven...

Dankzij de geweldige gastvrijheid van zijn huisgenootjes én niet te vergeten al z'n geweldige roedelgenootjes hebben Nelson en ik onvergetelijke momenten ( van fatsoenlijke aard ) mogen beleven en daarom een hartstochtelijk DANK JULLIE WEL en TOT ZIENS !!!

Heb ik die mooie nieuwe babies van m'n vriendinnetje Aloëvera of Baecker's Garden al genoemd? Ze wonen met z'n allen bij pappa Nelson (ja, hij weer) en mamma Aloë Vera en het zijn echte levensgenietertjes.
Mariette Ooms heeft ze weer schitterend op de foto gezet vind je niet?
Ik heb er deze zomer een aantal van mogen ontmoeten en vond ze geweldig!!!

"Once I had a secret love
That lived within the heart of me.
All too soon my secret love
Became impatient to be free.
So I told a friendly star,
The way that dreamers often do,
Just how wonderful you are
And why I'm so in love with you:

Now I shout it from the highest hills.
Even told the golden daffodils.
At last my hearts an open door;
And my secret love's no secret anymore.
Now I shout it from the highest hills.
Even told the golden daffodils.
At last my hearts an open door;
And my secret love's no secret anymore"

Mooi hé? Doris Day zong het in 1953 voor de musical "Calamity Jane". En ik? Ik vind het wel hééél toepasselijk...
(Foto & Copyright I. den Boer)

"Van al dat leven in je buik ga je toch een ander figuurtje krijgen;
daarom vanaf nu

"Irie Weekly " "

Na een -ditmaal - stiekume nieuwe ontmoeting met Nelson voelde ik me de laatste tijd toch wel een beetje anders... Die vlindertjes in mijn buik bleven maar achter elkaar doorfladderen als je begrijpt wat ik bedoel en ik kon soms aan niets of niemand anders dan Nelson denken.

Pikelien kreeg het toch wel in de gaten en besloot om naar onze vriendjes Sjoerd en Mike ( zie de foto) van de Dierenkliniek te gaan. Daar werd ik zorgvuldig onderzocht en is een echo gemaakt: Wat denk je?

(foto & copyright I den Boer)

Niet alleen mijn hartje klopte daar zo keurig in beeld; ook dat van een Schnauzerbolletje in mij!!! Bij de aanblik van dat kleine puppediertje werd ook Pikelien en de rest van de gang heel blij en en werden er zelfs rondedansjes gedaan.

Hartstikke leuk allemaal, maar ik voel me nog steeds hetzelfde! Gelukkig luidt de diagnose dat het allemaal maar tijdelijk is, dus hoef ik me er niet druk om te maken. Nou ja, dan maar niet doen dus. Puppies; WAUW!!!

Heb ik jullie eigenlijk mijn eigen appartementje al laten zien?
Dit is 'm nou: Eentje met zit- én slaapkamer, verwarming en al dat soort dingen meer. Gaaf hé?
Ik heb alleen geen toilet binnen, maar dat vind ik niet zo erg en zo'n uitgebreide keuken hoef ik ook niet. Dat is allemaal buiten-de-deur-gedoe.

Straks krijg ik ook nog een eigen tuintje; de omheining is er in elk geval al!

Intussen ben ik na 7 weken al aardig aangekomen: Iets meer dan 8 kilo is wat ik momenteel weeg...

(foto & copyright I den Boer)

Gisteren hebben Pikelien en ik de Dierenkliniek bezocht om eens polshoogte te nemen van wat er in m'n buik omgaat: Wat we zagen was ongelooflijk!
De puppies zijn nu ruim 2x zo groot als de eerste keer dat ze in beeld waren en leken het prima naar de zin te hebben!!!
Hoeveel? Dat laten we een raadsel.

Nou mensen, het aftellen is begonnen!

Pikelien kan geen scherpe foto meer maken: Die kleintjes zijn volop in beweging dus schommelt m'n buikje iedere keer als ze op de ontspanknop drukt.

Ook zoek ik wat vaker de rust in m'n eigen woning. 'k Vind visite hartstikke leuk, maar wel als het mij uitkomt. Niet gek, want tenslotte ben ik nu toch wel hoogzwanger aan het worden, nietwaar?

Welke melk is vers van de pers? De mijne! Met 8 weken en 2 dagen op m'n zwangerschapsklok testen de klieren m'n puppymelk-bar uit; tot dusver met succes!

Ik weeg nu zeker 8,5 kilo en ik groei nog steeds verder. In de "diepte" zeg maar, want het ronde, aan de zijkanten, wordt langzaamaan minder.

Pikelien spreekt vriendjes als Dokter Mike, Zuster Tessa en natuurlijk my man Sjoerd vrijwel dagelijks om elkaar op de hoogte te houden...

En terwijl de stapels handdoeken, moltons en kranten hoger worden en het logeerbed van zolder is gehaald slijt ik m'n laatste zwangerschapsdagen in het oktoberzonnetje: Ondertussen het passerende volk op afstand houdend...

... even kijkend of de sloot nog steeds op temperatuur is en de karpertjes weer wat groter zijn geworden dan dat ze gisteren waren.

...Mijn kans schoon ziend om, ditmaal netjes op het bankje van, de picknicktafel te gaan zitten...

...en vervolgens zien of ik de bal naar mij toe kan krijgen zonder er iets voor te doen...
Zwangerschapsverlof? Heerlijk!

Wanneer ik ga bevallen is net zoiets als het weer voorspellen; voor de komende tijd ben ik wisselvallig, met temperatuurs-schommelingen, kans op gedonder en nattigheid. Daarna? Als het goed is niets dan zonneschijn!
( En achteraf verklap ik lekker of diegenen die gegokt hadden gelijk hadden... )

9-10-2005: "24" Was net begonnen toen ik me gek begon te voelen, dus Pikelien belde m'n maatje Sjoerd. Die was nog geen paar minuten binnen of ik "overhandigde" 'm m'n eerste baby: Een meisje!!!
Binnen een half uur baarde ik een knul en nog geen uur later een ander ventje!!!
Alledrie waren ze ook nog eens hartstikke levendig en gezond, dus wat wil je nog meer?
Iedereen, ook dokter Mike die ineens naast ons stond, was blij en ik ook. Toch wel vermoeiend maar zeer zeker een geweldige ervaring!!!

(foto & copyright I. den Boer)

Volgens Mike en Sjoerd, die gisteren nog geweest zijn, zijn we allemaal kerngezond. De kids groeien als kool dus is deze foto gemaakt ter herdenking aan de veiligheidsstokken die niet meer nodig zijn en na 9 dagen al weggehaald werden.

Maar eerst nog even samen eten en samen slapen. We hebben immers onze rust nodig nietwaar?
Vaarwel stokken, namens de puppies en mijzelf bedankt voor de medewerking.

Ondanks dat we al ver in het jaar 2005 zitten kan het weer nog best zomers zijn. Op zo'n moment is het dan ook geweldig om met je kids te gaan pickicken, nietwaar?
V.l.n.r.: Joy, Yoko, Sjoerd en ikzelf.
(Foto & copyright I. den Boer)

De tijd vliegt voorbij en voor ik het door had waren de drie kleintjes niet meer zo heel klein en oud genoeg om de wijde wereld in en naar nieuwe mandjes te gaan.

Eentje blijft bij er me; dat is Yoko en daarover zal je vast nog wel meer horen...

Terug? Klik dan op Puppy-pagina of klik hier om Irie's andere avonturen te bekijken