Het was dit keer op Bevrijdingsdag "vroeg uit de veren" geblazen, want de pret zou 's morgens al beginnen. Na een pittige autorit arriveerden we, Tante Summer en haar en mijn baasjes, bij de prima accomodatie in Lelystad.
Het weer leek perfect; niet te koud maar ook niet te warm en in elk geval droog. De uitlaatplaatsen en de parkeerruimten waren ruimschoots aanwezig, het ontvangst was hartelijk, de souveniers talrijk, de ervaren medewerkers goedgemutst, de presentatrice een natuurtalent en de kantine prima.

Het was de bedoeling dat alle ingeschreven woeffers 's morgens een individueel parcours af zouden leggen; kris kras werd de prooi over het middenveld getrokken en als je nou héél erg je best deed, kon je dat ding te pakken krijgen.
Vervolgens kon je bij het onderdeel "kip gooien" laten zien hoe goed je kon apporteren en 's middags mochten alle honden, met 2 of soms 3 tegelijk, over de "oval" proberen de prooi - en elkaar natuurlijk - in te halen...
Tussendoor mochten de baasjes een vragenlijst invullen en werden er nog demonstraties gegeven waarbij zelfs "voor het echie" gewed kon worden.
De opbrengst van dit evenement werd geschonken aan Brooks' animal hospital; een goede zaak, dus daarvoor wilde alle honden wel uit hun mandjes komen.

De deelnemers bestonden nu eens niet uit louter opgepoetste knapperts, maar uit allerlei geweldige woeffers, met dito baasjes, die gewoon zin hadden in een heerlijk sportief verzetje. Over de sfeer kan dan ook enkel gezegd worden dat 'ie top was.

Tussen al die sportievelingen ook een aantal bekende gezichten, waaronder die van mijn vriendjes en doorgewinterde coursers Baron en Phreule en samen besloten we er een topdag van te maken...

Van ons viertjes moest de Baron als eerste.

Deze kerel klom van pure enthousiasme al zowat over de hekken en ging dan ook met alle soorten van ge-noegen door het toegangs-poort; op naar de start.

En Baron ging!

Hij leek wel gelanceerd: Baron vloog zowat!

En Baron was dan ook in een oogwenk bij de finish, dus wilde hééél graag nog een keer!!!

Ook Phreule rende keihard. Staart in de lucht en op vol vermogen racede de kleine over het veld.

Maar Phreule werd overmand door heimwee en snel ging ze terug naar haar vrouwtje...

Summer en ik keken onze ogen uit en probeerden ondertussen een tactiek te bedenken over hoe nou zoveel mogelijk rendement uit het sjezen te halen: "Economisch lopen" noemt Pikelien dat.

Tante Summer twijfelde er niet aan haar vrouwtje te ver uit de buurt te laten raken...

... en was dan ook zielsgelukkig toen ze weer naar haar terug kon rennen!

Nee, dan "kip gooien": Dat vond Summer leuker.

De dame apporteerde de rubber kip dan ook zonder morren.

Tussendoor voerden organisatrice en commentatrice druk overleg: Zodoende kon de laatste info uiterst professioneel uit de speakers schallen.

De dag vloog voorbij en alle honden konden zich een keer uitleven op de baan; van de 15 jarige Peppo...

via jong, zoals Kit...

...naar deze aanwezige Miniature Bullterriër. De vraag of zulk soort honden wel willen racen riep zelfs weddenschappen op.

En mede dankzij deze meneer was de cours-prooi telkens weer "het haasje"!

Hoe ik het deed? Ja, op geheel eigen wijze, natuurlijk. Eerst reikhalzend uitkijken...

Vervolgens strategie bepalen en toen?

Gaan met die banaan! Ehhh sorry, ik bedoel de "haas" ( die overigens verdacht veel weg had van een nepschapenvelletje aan een touwtje ).

Dat eerste onderdeel was hartstikke gaaf! Probeer zo'n ding maar bij te houden als het zo onvoorspelbaar de hoek om gaat...

Dus strekte ik nog wat verder door en begon zelfs in te lopen!

En eindelijk, bij de finish,

INGEHAALD!!!

Dat rennen vond ik leuker dan het "kip gooien". Natuurlijk ging ik even kijken...

Maar ja; je gooit iets weg, omdat je het niet meer hebben wilt.

Dus verwacht dan ook niet van mij dat ik het bij je terugbreng, okay? Kom zelf maar halen...

Tot slot nóg een race. Ditmaal mocht ik samen Summer achter de prooi aanrennen en kreeg ik, ter herkenning, een speciaal blauw bandje om. Tante Sum wilde alleen haar baasjes niet in de steek laten en heeft daarom louter de startstappen uitgevoerd.
Ik? Ik ging wel door!!!

Eerst heen en daarna terug!!!

Onderweg een charmante groet naar het publiek en dóór!!!

Toen iedereen zijn kans had gehad, kwamen de "zware jongens" de baan in

om te laten zien wat ze wel niet in hun mars hadden! Veel, geloof me; heel veel!!!

Hetzelfde gold voor de ietwat kleinere race-beesten!

Ook die gingen als de wind!!!

Nadat ook deze kanjers weer uitgeraasd waren, ging de jury zich beraadslagen en werden diverse winnaars omgeroepen. Prijs of geen prijs; ik denk dat het gros zich daar helemaal niet zo druk om maakte.

Het was hartstikke stil op de terugweg in de auto en wie er thuis als eerste het mandje in was gedoken weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat de Schnauzercoursing een supergaaf evenement is. Eentje, waar ik met ontzettend veel plezier op zal terugkijken en hopelijk nog eens aan mee mag doen!!! Dank u wel organisatie!!!